De leeslijst die me nederig én brutaal maakt
Ik stuitte op een militaire leeslijst en voelde me meteen dom. En tegelijk: waarom heb ik dan toch zoveel vragen?
Gisteravond, veel te laat nog achter m'n laptop. Ik klikte op een link naar een Amerikaanse militaire leeslijst. Samengesteld door iemand die het systeem van binnenuit kent. Elf categorieën. Tientallen boeken over strategie, logistiek, leiderschap, nucleaire afschrikking.
Ik scrollde en dacht: shit, wat weet ik eigenlijk helemaal?
Niks, is het eerlijke antwoord. Ik weet niet hoe vloten opereren. Ik weet niet waarom logistiek blijkbaar belangrijker is dan tactiek. Ik weet niet hoe de politieke controle over de krijgsmacht werkt. Die lijst maakte dat pijnlijk duidelijk.
Maar terwijl ik zat te lezen, gebeurde er iets raars.
Bij elk onderwerp kwam er een vraag. Niet "hoe werkt dit?" — want dat weet ik dus niet — maar "zou dit ook anders kunnen?"
Logistiek bepaalt wat mogelijk is, stond er. Oké. Maar kun je die lijnen niet korter maken? Lokaal produceren ofzo? Ik weet niet of dat kan. Misschien is het idioot. Maar de vraag kwam op.
Organisatiecultuur houdt vast aan ideeën die niet meer werken. Dat herken ik uit andere sectoren. Kun je dan niet bewust mensen van buiten halen? Die het nog niet "weten"?
En zo ging het maar door.
Ik zat daar te lezen over een wereld waar ik geen verstand van heb, en tegelijk zat mijn hoofd vol met "maar waarom dan?" en "en als je nou...?"
Dat is misschien arrogant. Of naïef. Waarschijnlijk allebei.
Maar het is ook precies waarom ik dit wil.
Niet ondanks dat ik een buitenstaander ben. Maar juist... ja, juist daarom.
Ik ga die boeken lezen. Een deel ervan tenminste. Maar ik hoop dat ik de vragen die ik nu heb niet kwijtraak onderweg.